اینی که هستی بودن

ریشه خیلی از این خودخوری ها و حرص زدن ها و دشمنی کردن ها این هست که خودت رو نپذیرفتی. فرض بگیریم که به خدا اعتقادی نداری که خیلی هم عجیب نیست، مساله اینجاست که تو محصول طبیعت هستی. یک سری مولفه مثبت و منفی در تو جمع شده که قاعدتا خودت ننشستی انتخابشون کنی. منم اگر به دست خودم بود دماغ کوچیک تری رو انتخاب می کردم و می دونستم هم که چه چیز بزرگ تری به دردم می خوره! رنگ پوست و چشم و مو رو هم با دقت بیشتری انتخاب می کردم و ایضا هوش و حواس و سایر مشخصات . اما داستان اینجاست که ما سهم و نصیبی از زندگی داستیم و اینی شدیم که هستیم. 

ما هر کدوم چیزکی از هر چیزی داریم و بر اون مبنا باید از خودمون توقعاتی داشته باشیم. فارغ از توانایی های طبیعی، ظرفیت مون برا تلاش کردن هم مشخص و محدوده. ظرف انگیزه هامون هم معلومه و نهایتا همه اینا با هم به اتفاق خیلی چیزهای دیگه امکاناتی برای ما فراهم می کنه و میدونی برای زندگی میده. نکته اما اینجاست که ما با نشناختن و اغلب با نپذیرفتن اونی که هستیم در یک عذاب و شکنجه دائمی زندگی می کنیم و خودومون و اطرافیان رو بد آزار می دیم.

من هم می دونم که شانس و اقبال هم هست، تصمیم و اراده دیگران هم هست، رفیق بد و زغال خوب و جمهوری اسلامی و دخترای دانشکده شیمی هم هستن. حرف من ولی بر می گرده به اون قسمتی که دست خودمونه.

این همه حرص و ناراحتی چرا در تو جمع شده؟ از کی می خوای انتقام اینی که هستی رو بگیری؟ کسی تقضیری نداره در مورد نداشته هایی که دست خودت نبوده. خدا رو قبول داری؟ بگو تقدیر بوده قبول نداری بگو تصادف. در نهایت فرقی نمی کنه. خودت رو قبول کن و آروم بگیر و اینقدر دست و پا نزن. زندگی کن و خوشحال باش که از بین چند میلیون احتمال نبودن تو اینقدر شانس داشتی که در قواره آدمیزاد بیای بیرون. پس سعی کن آدم بشی.

درباره زنان جدا شده آویزان و باقی مخدرات

 چطور می شود که بسیاری از ما تنها به دلیل همدلی با عضو شریف و به هوای خواندن گاه به گاه چند خاطره نیمه سوپ و داستانک های نصفه محرک به چند ساعت بطالت ماهانه در این کلثوم خانه تن می دهیم؟

ظاهرا راجع به زنان و حقوق همیشه نقض شده آنها می نویسند، راجع به مصائب خود در وطن چه در برابر اکس های اکبر و اصغر و چه در برابر سایر آحاد جامعه می نویسند، راجع به تجربیات رختخوابی خود و اینکه مال بعضی ها بوی بد یا خوبی دارد و اینکه گاهی استفاده از دمپایی ابری لازم است و بعضی ها کوچکش را دوست دارند می نویسند، در مورد آفت های حاکم بر رفتار و گفتار ایرانی جماعت و مسائل محیط کار و فرهنگ بده و بستان و زیر میزی و وجدان کاری و بسیاری سرفصل های اساسی دیگر نیز می نویسید.  گاهی هم بدشان نمی آید نیشی به جامعه رجال بزنند و البته به قصد تنبه برخی ضعف ها و زبونی های این گروه خشن را یادآور شوند. از طرفی مشاهده شده که در پوست پلنگ می روند و نقش زن جسور تجربه کننده مرز ندار ریلکس دنیا به تخمش را هم بازی می کنند. در مورد بعضی خاطرات خانوادگی و تمایز و تفاخر مرتبط با آن رگ و ریشه مثالی هم برخی افاضات قابل توجه ارائه می دهند.

حالا احتمالا علاقه مند شده اید که من چه دارم  در مورد این دلبران بگویم بعد از این همه مقدمات. من با این جماعت حرفی ندارم. برایشان آرزوی سلامتی و توفیق می کنم.

حرفی با خودم و سایر مدعیان دارم: خاله زنک بودن فقط دور روزنامه نشستن و سبزی پاک کردن و غیبت این و آن را کردن نیست. عوام بودن فقط آفتاب نشینی و سرکوچه ایستادن و متلک پرانی نیست. جواد بودن فقط به پیکان جوانان و دمپای گشاد و سبیل اصغر قصاب نیست. خیلی وقت ها مطالعه کردن و وبگردی و کامنت گذاشتن هم عین عوام بودن است. مراقب ورودی های فکرتان باشید و یادتان باشد چیزی که بیشترین طرفدار را دارد "ابتذال" است.

ده نمکی چرا فیلم پرفروش می سازد؟ لیدی گاکا چرا طرفدار میلیونی دارد؟ صفحه امام نقی در فیس بوک چرا اینقدر عضو دارد؟ وجه مشترک همه اینها ابتذال است. تولید کننده محتوای مبتذل چون به سطحی بودن و بی ارزش بودن محصول خود وقوف دارد کاری که می کند ساختن پوسته ای از چیزی از غیر خود است. ده نمکی ادعای زنده کردن خاطرات جبهه را دارد در حالی که روی خاطرات همرزمانش باد معده اکبر عبدی را میکس می کند، لیدی گاگا با پوشیدن لباس از گوشت خالص و آویزان شدن سرو ته از طناب ادعای خلاقیت دارد و صفحه امام نقی می گوید هدف ما مبارزه با خرافات و مبارزه با ریشه اصلی مشکلات است.

اما اینها همه پوششی بر آن محتوای مهمل است. من شما و خودم را در زمانی که همه ابزارها در خدمت بازی دادن فکر شما و سرگرم کردن شما با مطالب بی ارزش و سخیف و فراموش کردن دنیای واقعی و فکر کردن عمل گرایانه است به مراقبت از ورودی های مغز و سیستم فکری تان دعوت می کنم. کسب آگاهی تنها فضیلتی است که ارزش عمر آدمی را دارد پس لطفا خاک بازی نکنید و دل به کار دهید.

عمر به کمال کنی فرزند!

شما در نهایت داری چه می کنی در زندگی؟ قرارت با خودت چیه؟ شاید مثل معلم دوره دبیرستان ما فکر می کنی که یه بار وسط دو تا بحث سنگین ریاضی ورداشت گفت : ببینید بچه ها! لذت دنیا توی چهار تا چیزه. خوردن و خوابیدن و شاشیدن و یه چیز دیگه که حالا بعدا خودتون می فهمید. محمود نامی از ته کلاس گفت: آقا ما بگیم چیه؟ ما بگیم؟...

قاعدتا زندگی نباید اینقدر چیز مبتذلی باشه. و با این وجود برا خیلی ها هست. اما یه خورده جدی تر نگاه کنیم. بر مبنای یکی از مدل های فکری که من بیشتر می پسندم اصولا شما چهار تا بال برای اینکه بخوای به عنوان یک انسان پرشی به سمت کمال داشته باشی داری.این کمال هم آقا کمال آبدارچی اداره نیست. این بال ها عبارتند از علم و فلسفه و دین و هنر. حالا کاری که ما می کنیم در زندگی برا بالا رفتن استفاده از ترکیبی از این چهار تا هست. یعنی از هر کدوم یک مقداری. اما در نهایت آدمی روی یک حدی باهر کدوم از اینا می ایسته و ممکنه با یکی بیشتر بالا بره.و اگر قراره به عنوان آدم کاری کنی یا چیزی بشی با همین چهار تا باید انجامش بدی. در ضمن ورزش رو یادم نرفته و هیچ آدمی از شترمرغ سریع تر نیست و رقص رو هم یادمه و بوقلمون بهتر می چرخونه. ما اینجا راجع به اختصاصی های رشته آدم شدن حرف می زنیم نه عمومی حیوانات.

در مورد فلسفه - که الان ما هم داریم مثلا حرف فلسفی می زنیم- نکته مهم اینه که هیچ آدمی بدون فلسفه نیست. منظور هم اصولا بخش علم گونه فلسفه نیست. منطور اندیشه ورزی هست. چیزی که همه آدم ها بهش کم و بیش مشغول هستند و وجه تمایز آدم و حیوانات هست. آدم بیسواد باشه یا روستایی باشه یا مال دهه بیست هجری باشه و هر خر دیگر فرقی نداره. آدم به صفت آدم بودنش یک فلسفه ای داره و مدام هم با توجه به همه انواع تجربه هاش این فلسفه رو کامل می کنه. نکته اصلی این هست که سه تای بقیه در نهایت قراره این یکی رو تقویت کنن.انگار که اونا پر هستن و این بال. یعنی آدمیزاد چیزی بیشتر از حد فلسفی خودش نیست. حتی اگر طبقات موجودات از جماداتی مثل سنگ به درخت و حیوان و بعد انسان می رسه، بین خود آدم ها هم با توجه به میزان عمق فلسفی که دارن این سطح بندی ادامه داره. حالا شما بگو فهم و درک. منظور مشخصه و کلمه درست هم همون فلسفه هست. بازم بگم که کل این بحث رو نباید با علم فلسفه قاطی کرد. اون ربطی به این نداره و فیلسوف ابله هم کم نداریم.

در مورد دین هم ممکنه خیلی ها توی دسته بندی اون بال ها دین رو نیارن. خب مشکلی هم نیست  و اونا یا به این بال نیاز ندارن یا ازش استفاده نمی کنن. اما آدمیزاد با دین داری هم به شکلی از کمال می رسه . انسان مومن به هر چیز چرندی هم که معتقد باشه آرامش و ثبات و سکونی داره که رشک برانگیزه. خودش رو به یک سری طناب بسته و قرص و محکمه. می تونه بر رنج و مصیبت غلبه کنه. می تونه طغیان کنه و بجنگه. خلاصه اینکه می تونه مثل آدم زندگی کنه. توی هر مکتب فکری که باشین اینا ارزش هست. از دیدگاه خودش هم زندگی با معنایی داره و فلسفه اش از تعابیر و الهامات و القائات دینی غنی شده اس. گیرم که افکار و انگیزه هاش به نظر من و شما جفنگ بیاد. البته در مورد اینایی که فکر می کنن دین دار هستن و ادعاشو دارن همینقدر بگم که : آن را که خبر شد خبری باز نیامد و این مدعیان در طلبش بی خبرانند.

در مورد علم تکلیف معلوم تره. همه ما به نحوی به آدم اهل علم احترام می ذاریم و مثلا انیشتین و نیوتن رو آدم های به کمال رسیده می دونیم. لا اقل در زمینه علمی خودشون. علم هم بالی هست و میشه تا جاهایی باهاش بالا پرید. اما خب این علم باید بتونه اون فلسفه رو غنی کنه. عالم بودن به تنهایی تضمین نمی کنه به اینکه درک و فهم ما از زندگی بهتر بشه و به کمالی برسیم. اصولا داشتن علم به خودی خود فضیلت نیست. علم هم ابزاری هست برای فهم بهتر. یاز سطوح این فهم باید در نظر گرفته بشه. اون وبلاگ نویس چای داغ خور مثلا ممکنه تو علم اقتصاد خیلی هم صاحب نظر باشه و روزی هم استادی و صاحب کرسی و این چیزها. لکن وقتی قرار باشه درک و فهمش رو بسنجیم اتفاقا نباید ازش سوالات اقتصادی کنیم. باید بپرسیم راجع به برخورد آقایون با خانوم ها در ایران نظرت چی هست و لطف کن فلان کاری که فلان زمان کردی رو امروز نقد کن. عیارفلسفه آدم اینجوری به دست میاد.

در مورد هنر داستان سخت تره. از طرفی هنر چیزی نیست که الزاما با تمرین و ممارست به دست بیاد. هنر یک جور تلاش برای خداگونگی هست. یعنی خلق کردن و ساختن چیزی از هیچ. روح دمیدن توی چیزی. حالا چه بوم نقاشی چه صحنه تئاتر. به همین دلیل هم هنر می تونه میون بری به کمال باشه. یا چیزی مثل فنر. اما هنربه عنوان بال پریدن کلا ابزارخطرناک تریه. خیالات و رویاهای آدمی بهش میگه آخ اگر من نویسنده معروفی بشم. یا بازیگر خاص و شاخصی بشم. یا نقاشی کنم در حد مثلا ون گوک. و نهایتا این رو هدفی می دونه. سالها هم ممکنه مرارت بکشه و آثاری هم خلق می کنه. استاد استادان هم ممکنه بشه در یک هنر. حالا آیا این کمال هست؟ نه آقا جان. هنر اصیل می تونه به مخاطب امکان این رو بده که افق های بزرگ تری رو ببینه. احساسات بشری مخاطب رو بیدار کنه و در نهایت اثری روی فلسفه و برداشتش از زندگی بذاره. به همین دلیل ساده که امکان تجربه کردن بیشتر رو فراهم می کنه. مثل اینکه با خوندن یک رمان انگار دو بار زندگی کردی. اما شخص هنرمند اگر هنر هدفش شد عمرش رو هدر داده. هنری که ارائه داده خارج از خودشه. تاثیری روش نداشته و  به فلسفه متعالی تری نرسیده. صد تا مثال داریم از هنرمندایی که کالانعام بل هم اضل. اسم نمی برم که خاطر کسی مکدر نشه. هنر به تنهایی انسان ساز نیست. این نکته مهم هست و اگر هنری داری مراقب این چاله باش.

در نهایت اینا چهار تا بال هست. اگر می خوای بپری باید یکی دوتا داشته باشی. حالا شما ببین در هر کدوم از این بال ها کجایی. اگر دوست داری هدفی تعریف کنی در زندگی برای خودت کدوم جولانگاه رو بیشتر می پسندی؟ اگر مثل من هنر شاخصی نداری که امیدوار بشی تو رو بپرونه، از علم هم بهره ات در حد لیسانس دانشگاه آزاد ابرقو هست، دین رو هم در تلافی رفتار جمهوری اسلامی با معترضان انتخابات گذاشتی سر چاه و سیفون رو کشیدی و نهایتا فلسفه زندگی ات هم بر مبنای چرخیدن توی وبسایت ها و خوندن پ ن پ و سر زدن به فیسبوک و اینها شکل می گیره و تغییر می کنه .. خب به تعاریف معلم ما از زندگی ارجاعت میدم و خلاصه اش اینکه گوساله آمدی و گاو خواهی رفت.

مظهر

ترجیح اصلی من همیشه حرف نزدن بوده مگر اینکه آخر شبی باشه و جمع دوستان و سرم گرم شده باشه و موضوعی مطرح بشه که مورد علاقه من هست. خب در این حالت دیگه کسی جلودار من نیست و یک سخنرانی کامل ارائه خواهد شد. قاعدتا این صحبت ها بیشتر هیجانات یک ذهن مشوشه و پایه و ترتیب درستی نداره و بیشتر شبیه یک سری بدو بیراه و چاروا هست تا حرف حسابی و با این وجود مجلس گرم کنه. تا بوده ابتذال طرفدار داشته حالا نه اینکه این هدف باشه نه. لکن همون الاغ هم به صفت حیوانی خودش شاید از هین و هش یه تربیتی بگیره. به همین دلایل خیلی هم جدی نمی نویسم اینجا. قرار نیست به کسی جواب بدم. نهایتا هم قراره بمیریم. پس لا اقل قبلش حرف بزنیم تا خفه نشدیم. 

اینطور هم نباشد که اگر من چهار تا کلمه ناجور نوشتم زود برهمون مبنا قضاوت شوم. هر چند اون هم در یک کلام به تخم خواهد بود. اما نهایتا من از یک خانواده اهل فضل هستم پس فحش و فضیحتی در کار نخواهد بود مگر برای همون قلیلی که شایسته شنیدنش هستند.والا ما مدت هاست که اون شر و شور قدیم رو از دست دادیم و اصولا اعتقاد هم نداریم که با حلوا حلوا دهن شیرین می شود. اگر اهل عملی باشیم منکر نیستیم و اگر هم نباشیم مدعی نیستیم.

حالا این قسمت رو با یک ادبیات فاخری نوشتم که گفته باشم اون مدل هم بعضی وقتا به کارمون بیاد استعمال میشه.

فعلا بماند تا آخر شبی که گرم باشیم. بماند.